دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به مهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است

*** فروغ فرخزاد ***

شمع سوزان توام اینگونه خاموشم نکن

می روم از پیش تو اما فراموشم نکن

عشق زيبايي هاي دلخواه را در معشوق مي آفريند و دوست داشتن زيبايي هاي دلخواه را در "دوست" مي بيند و مي يابد.

عشق يك فريب بزرگ و قوي است و دوست داشتن يك صداقت راستين و صميمي، بي انتها و مطلق

عشق در دريا غرق شدن است و دوست داشتن در دريا شنا كردن.

عشق بينايي را مي گيرد و دوست داشتن مي دهد.

عشق خشن است و شديد و در عين حال ناپايدار و نامطمئن و دوست داشتن لطيف است و نرم و در عين حال پايدار و سرشار اطمينان.

از عشق هر چه بيشتر مي نوشيم، سيراب تر مي شويم و از دوست داشتن هر چه بيشتر، تشنه تر.

عشق هر چه ديرتر مي پايد كهنه تر مي شود و دوست داشتن نوتر.

عشق غذا خوردن يك گرسنه است و دوست داشتن "هم زباني در سرزمين بيگانه يافتن" است.

آري، باشي و زندگي كني... كه دوست داشتن از عشق برتر است و من، هرگز، خود را تا سطح بلندترين قله ي عشق هاي بلند، پايين نخواهم آورد.

از نوشته هاي زيباي استاد بزرگ (( دكتر علي شريعتي))

از آن كوچه گذشتم بي تو مهتاب شبي باز

به دنبال تو گشتم همه تن چشم شدم خيره

شد از جام وجودم، شوق ديدار تو لبريز

كه بودم  شدم آن عاشق ديوانه

گل ياد تو درخشيد در نهانخانه ي جانم

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

هم از آن كوچه گذشتيم يادم آمد كه شبي با

خلوت دلخواسته گشتيم پرگشوديم و در آن

نشستيم ساعتي بر لب آن جوي

ريخته در چشم سياهت تو همه راز جهان

نگاهت من همه محو تماشاي

آسمان صاف و شب آرام

رام بخت خندان و زمان

در آب خوشه ماه فرو ريخته

به مهتاب شاخه ها دست برآورده

سنگ شب و صحرا و گل و

شباهنگ همه دل داده به آواز

شب و شب هاي دگر هم رفت در ظلمت غم، آن

عاشق آزرده  خبر هم نه گرفتي دگر از

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

**

به من آرامش ده

        تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

دلیری ده

                 تا تغییر دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم

بینش ده

        تا تفاوت این دو را بدانم

مرا فهم ده

                تا متوقع نباشم که دنیا و مردم آن

                                             مطابق میل من رفتار رفتار کنند

                         (( جبران خلیل جبران ))

اشک

قطره‌ دلش‌ دريا مي‌خواست. خيلي‌ وقت‌ بود كه‌ به‌ خدا گفته‌ بود.
هر بار خدا مي‌گفت: از قطره‌ تا دريا راهي‌ست‌ طولاني. راهي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري. هر قطره‌ را لياقت‌ دريا نيست.
قطره‌ عبور كرد و گذشت. قطره‌ پشت‌ سر گذاشت. قطره‌ ايستاد و منجمد شد. قطره‌ روان‌ شد و راه‌ افتاد. قطره‌ از دست‌ داد و به‌ آسمان‌ رفت. و هر بار چيزي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري‌ آموخت.
تا روزي‌ كه‌ خدا گفت: امروز روز توست. روز دريا شدن. خدا قطره‌ را به‌ دريا رساند. قطره‌ طعم‌ دريا را چشيد. طعم‌ دريا شدن‌ را. اما...
روزي‌ قطره‌ به‌ خدا گفت: از دريا بزرگتر، آري‌ از دريا بزرگتر هم‌ هست؟
خدا گفت: هست.
قطره‌ گفت: پس‌ من‌ آن‌ را مي‌خواهم. بزرگترين‌ را. بي‌نهايت‌ را.
خدا قطره‌ را برداشت‌ و در قلب‌ آدم‌ گذاشت‌ و گفت: اينجا بي‌نهايت‌ است.
آدم‌ عاشق‌ بود. دنبال‌ كلمه‌اي‌ مي‌گشت‌ تا عشق‌ را توي‌ آن‌ بريزد. اما هيچ‌ كلمه‌اي‌ توان‌ سنگيني‌ عشق‌ را نداشت. آدم‌ همه‌ عشقش‌ را توي‌ يك‌ قطره‌ ريخت. قطره‌ از قلب‌ عاشق‌ عبور كرد. و وقتي‌ كه‌ قطره‌ از چشم‌ عاشق‌ چكيد، خدا گفت: حالا تو بي‌نهايتي، چون كه‌ عكس‌ من‌ در اشك‌ عاشق‌ است

ای عشق من ، ای عزیزترینم:

                چه خوب شد که به دنیا آمدی و چه خوب شد که دنیای من  شدی .     

 پس:    

        برای من بمان و بدان که هیچ چیز با ارزشتر از عشق نیست و بزرگترین ویژگی عشق بخشایش است.

بنابراین:

           قلبم را که لبریز از عشق است به تو تقدیم می کنم و سوگند می خورم که تا ابد :

                                 عاشقانه دوستت بدارم 

نمی دونم که چرا هر وقت به تو می رسم

نمی توانم از تو بگویم

برای گفتنت واژه کم می آورم

به هر حال بدان

 که بیشتر از این حرف ها و واژه ها برایم معنا می دهی

*** تقدیم به عزیزترینم ... ***

                          که  بری  ساده  ز  یادم

   من  هلاک  بودن  تو

                         بی تو شمعی رو به بادم

     چهار فصل من بهاری بود حیف              باد پاییزی بهارم را گرفت

           خشک شد آن اشکهایم یخ زدند              بغض سنگینی سه تارم را گرفت   

               اعتباری داشتم در پیش عشق    با نگاهی اعتبارم را گرفت

        عشق یا چیزی شبیه عشق بود           آمد و دار و ندارم را گرفت